Verrassingsuitstap voor vrijwilligers, een jaarlijkse traditie

Naar jaarlijkse traditie trakteerden we terug onze vrijwilligers voor hun blijvende inzet in ons WZC. Wie beter dan een vrijwilliger kan de namiddag beschrijven hoe zij het hebben ondervonden.

Ondanks herhaald aandringen bij het ergo-animatieteam om toch maar iets te lossen over de bestemming van de verrassingsreis bleven we in het ongewisse toen we met een  40-tal personen op de bus stapten met een keukenrol onder onze arm. Jammer dat Lynn er niet kon bij zijn. De sfeer zat er rap in en toch wilde Lieve niets lossen over wat ons te wachten stond.

Na een korte rit kwamen we aan bij de gebouwen van de oude kaasmakerij van Passendale. Daar werden wij in het museum ontvangen door een gids die ons een deskundige uitleg kon geven over het ontstaan van de kaasmakerij. Het ontstaan situeert zich reeds van rond de eerste wereldoorlog in Normandië en werd later verder gezet in de boerderij recht over het huidig museum. In de jaren dertig werd een zuivel-en kaasbedrijf opgestart in de huidige gebouwen en werden nieuwe kazen ontwikkeld. Begin jaren zestig betekende definitief het einde van de productie. Later werd het gebouw en materiaal beschermd als monument. Na een lekkere proeven van verschillende kazen verlieten we het museum.

Langs “vlaamsche wegen” bereikten we onze volgende bestemming. In Lo werd halt gehouden aan de gebouwen van de koekjesfabrikant Jules Destrooper. Ook hier werden we rondgeleid in het museum door een uitstekende gids. Haar uitleg over het ontstaan van de typerende geruite boterwafels die zo’n 130 jaar geleden voor het eerst op de markt kwamen, kon iedereen boeien.

Men is bij Destrooper ondertussen al aan de vierde generatie en nog altijd trouw aan de originele recepten. Tal  van soorten koekjes, gaande van de boterkoekjes, amandelkoekjes, “kletskoppen” enz. werden als proeverij aangeboden. Groot was onze verbazing toen  we als eerste daar te horen kregen dat het familiebedrijf was
overgenomen door een sigarenfabrikant.

Lang hebben we bij dat nieuws niet stil gestaan want het ging ondertussen al richting Franse grens.  In  Callicanes, deelgemeente van Watou, werd halt  gehouden  bij  “Au Nouveau St. Eloi,
een bruine kroeg die bij velen  goed gekend is. Daar was er
mogelijkheid om ons te wagen aan enkele volksspelen, maar het voornaamste was de heerlijke picon en de breughelmaaltijd  die ons werd aangeboden. Na al dat heerlijks was het ondertussen tijd om
terug te keren naar den berg.

We hebben weeral genoten van een prachtige dag.

Bedankt Lieve en Lynn  voor het uitstippelen van deze verrassing.
Bedankt alle ergo’s  en animatoren voor jullie dagelijkse inzet voor de bewoners.
Bedankt Phillippe en Ann, jullie aanwezigheid betekent voor ons de waardering voor ons werk.

Ach….ja, die keukenrollen zul je zich afvragen?  Bedankt dames van het onthaal om ons ferm bij ons p……tje te hebben.

Gabriël en Lydie
Vrijwilligers

no images were found